SEThorian.net

Stevenís verbouwing: de walk-in closet (deel 1)

Mijn vriendin wilt een walk-in closet. Zo eentje als je in de gemiddelde Amerikaanse serie ziet of zoals bij de Heineken reclame. Ze heeft niet eens zoveel kleren, maar ik geloof dat ze graag ergens naartoe werkt.

Een Amerikaanse walk-in closet is in Nederland niet zoveel voorkomend en om die reden is het indelen van een dergelijke kamer nog best lastig; waar ze in Amerika bij de middenklasse huizen gewoon worden ingebouwd, mag je in Nederland zelf over alle details nadenken. Dus: hoe scheid ik de kamers, worden het klapdeuren of schuifdeuren, verdwijnen eventuele schuifdeuren in de muren of zitten ze erop gemonteerd, waar haal je kamervullende kasten vandaan en hoe hou je de kosten binnen het budget?

De kamer welke de walk-in closet moet worden is, zoals je zou verwachten, naast de slaapkamer. De muur leek op houtskeletbouw met gipsplaten. Een wat aparte constructie, sinds de overige binnenmuren op de begane grond en eerste verdieping allemaal bestaan uit Ytong blokken (gipsmuurtjes). Maar om deze reden was besloten dat de muur er helemaal tussenuit moest. Immers: houtskeletbouw is prima voor een binnenmuur, alleen zullen de ondersteunende houten balken niet precies op de plek zitten van onze deuropening van de slaapkamer naar de walk-in closet. Vol vertrouwen gaf ik mijn vriendin daarom ook de sloophamer met de leuke boodschap: ram er maar een gat in!

De verbazing was dan ook groot dat de muur na een mep of drie geen krimp gaf. Toch vreemd, want met deze zelfde sloophamer had ik een paar dagen eerder in vijf minuten een gipswand gesloopt in de keuken. Ik besloot het ook eens te proberen en het resultaat was precies hetzelfde. Het enige wat er was gebeurd was dat aan de andere kant van de muur een grote verticale scheur was ontstaan.

We keken elkaar vragend aan waarna de koevoet te hand werd genomen om de gipsplaten van de muur af: wat voor een muur zat hier achter? Initieel dachten we aan houtskeletbouw. Hierbij is een binnenmuur opgebouwd uit een houten skelet, opgevuld met glaswol ter isolatie en afgedekt met een één centimeter dikke gipsplaat. Niet veel soeps, dus. De koevoet onthulde een gipsplaat, glaswol en... Een gipsmuur van Ytong.

Voor de mensen zonder doe-het-zelf kennis: niet steunende binnenmuren zijn in Nederland meestal gebouwd uit gipsblokken, cellenbetonblokken of het eerder vermelde houtskeletbouw. Ze zijn doorgaans niet opgebouwd uit een combinatie van de twee. De reden hiervoor is dat iedere constructie op zichzelf sterk en isolerend genoeg is dat het niet nodig wordt geacht ze te combineren. Het kan natuurlijk wel, maar het is ongewoon. En zoals met wel meer dingen in mijn huis, was deze binnenmuur wat ongewoon. De ongewone combinatie zorgde er wel voor dat de muur de sloophamer grotendeels had overleefd: met name de glaswol heeft de klappen van de hamer geabsorbeerd, waardoor de gipswand het overleefde.

 

Toch was dit alles een onprettige verassing: als ik had geweten dat het een standaard gipswand was dan had ik een deuropening gezaagd en de sloophamer er nooit op los gelaten. Na dit gat alsnog te hebben gezaagd, mijn vriendin de gipsplaten en glaswol had verwijderd en de deuropening was weggeslagen, werd duidelijk dat de grote verticale barst in de wand niet in de stuklaag zat maar in de wand zelf. De keuzen hierbij waren nu slopen of repareren. Onbehandeld laten was geen optie, want er zat beweging in de muur links van de barst. Hoewel gips licht is, wil je toch niet een halve muur ervan op je hoofd krijgen terwijl je je kleding voor de dag uitzoekt.

Met wat input van een buurman, een gepensioneerde bouwvakker, heb ik de scheur uitgediept met een geleende slijptol en haaks op de barst inkepingen geslepen. In deze inkepingen heb ik ijzeren verbindingsstukken geplaatst, waarna alle scheuren zijn dichtgesmeerd met Ytong blokkenlijm. Na 48 uur drogen was de muur weer zo goed als nieuw.

 

Met het open slaan van de muur voor de nieuwe deuropening  werd een elektrapunt vanuit het plafond zichtbaar. Vanuit dit elektrapunt wordt de walk-in closet en een deel van de slaapkamer voorzien van stroom. Het is dus belangrijk dat dit punt intact blijft. Aangezien de walk-in closet twee meter hoge louvredeuren krijgt en hierboven de muur wordt dichtgemaakt, was besloten om de elektra netjes te herleiden zodat deze boven de deuren zou komen de hangen en dit in boven het deurkozijn weg te werken in een hol tussenwandje.

   

Met dezelfde slijptol – ik heb geen beschikking over een sleuvenfrees— heb ik de lijnen voor de nieuwe elektraleiding gefreesd, waarna deze zijn uitgehold met een hamer en beitel. Hierin is een nieuwe elektrabuis geplaatst met daarin verse installatiedraad. Het plafondpunt is hierop vervolgens aangesloten.

 

Het laatste wat ik tot nu toe aan de walk-in closet heb gedaan was het dichtmaken van het originele deurgat: een walk-in closet benader je vanuit je slaapkamer, niet vanuit je slaapkamer en je hal. Na het kozijn te hebben verwijderd is hier een muurtje uitgetrokken vanuit cellenbetonblokken. Het was de eerste keer dat ik een muurtje heb gebouwd, dus spannend was het zeker. Gelukkig is het helemaal niet zo ingewikkeld als je je van tevoren inleest. Mijn grootste probleem? Mijn muurtje staat meer waterpas dan het originele binnenmuurtje links ervan, waardoor er nu een kleine afwijking is tussen de twee aansluitende muurtjes. Het verschil is ongeveer een halve centimeter, dus als het goed is zou een stukadoor dit wel glad moeten kunnen trekken.

   

Logischerwijs is de walk-in closet nog niet klaar. Echter duren een flink aantal van de klussen veel langer dan origineel gepland. Deels omdat er gewoon meer tijd in gaat zitten dan gedacht, maar ook doordat er constant klussen tussendoor komen of ik druk bezig ben met het managen van mensen. (Jawel, ik zei managen.) Maar dat is dan meer iets voor een latere post!

Link 3 November 2014 0:26