SEThorian.net

Stevenís verbouwing: De schoorsteen, de vloer, zijn verwarming en de kat

Al bij de eerste bezichtiging, flink wat maanden terug, zag ik het: de vloer was verhoogd en flink ook. Navraag bij de verkoopmakelaar leerde me dat er een plavuizen vloer onder het laminaat lag. Ik heb een grondige hekel aan plavuizen. Deze is niet gebaseerd op logica of eerdere ervaring, maar een puur onderbuik gevoel en ’t feit dat ik ze lelijk vindt. ’t Is al erg genoeg dat ik die dingen moet tolereren in de WC of badkamer (maar, toegegeven, het is wel zo hygiënisch), laat staan in mijn woonkamer. Er overheen leggen vind ik prutswerk: door de verhoging verlies je hoogte, moet je deuren inkorten, kom je misschien boven dorpels uit met je nieuwe (laminaat)vloer en ga zo maar verder. (Al deze dingen waren al van toepassing in m’n nieuwe woning.) De opdracht voor mijzelf was dus simpel: ram die vloer eruit!

Een aantal maanden en de sleutels verder en de bouwvakkers waren binnen om de schoorsteen te verwijderen. Bijna iedereen die ik sprak vond ’t een zonde: een schoorsteen is zo’n mooi ding, het is ‘zooooo romanties!’ en heerlijk om bij te zitten met een goed boek. Hoeveel mensen gaan er tegenwoordig zitten voor een goed boek? Precies.

Ook de schoorsteen ging eruit. Dit ging ik niet zelf doen: plavuizen verwijderen wou ik zelf nog wel proberen, maar een zwaar onding vol met roet en, gezien het bouwjaar, wellicht asbest, dat laten we aan de professionals over! Hiervoor had ik HRG Bouw ingeschakeld en op de eerste klusmaandag kwamen ze langs. Wisten zij veel dat ze een weekje zouden blijven plakken...

Reden hiervoor was de laatste inspectie van het huis voor het tekenen en de sleuteloverdracht. De rondleidend verkoopmakelaar gaf aan, toen hij hoorde van mijn plan de plavuizen te verwijderen, dat de tegels best nog wel eens in het cement zouden kunnen liggen. Dit vreesde ik, want een collega (dankje, Rob!) had me erop gewezen dat bij ’t verwijderen van plavuizen uit cement de onderliggende dekvloer (en vloerverwarmingspijpen) nog heel goed wel eens mee zouden kunnen komen. Verdere roet werd in ’t eten gegooid bij mijn voornemen de vloer te egaliseren met egaline. Een bezoekje aan de bouwmarkt leerde me dat één zak van egaline €30 kost voor het egaliseren van 3 m2 met 4 millimeter. Een snelle rekensom in mijn hoofd later en mijn financiële budget was omver gegooid. Toen ’s maandags de heren van HRG er dus waren, heb ik ze meteen de vraag gesteld: ligt deze vloer in cement?

“Verrek, je hebt een dekvloer op je dekvloer!”

“Sorry? Je hebt er meestal toch maar één?”

“Meestal wel, ja, maar jij hebt er twee en op de tweede hebben ze in ’t cement meteen de tegels gelegd. Als je die tegels eruit haalt dan gaan grote stukken vloer meekomen. Dat ga je niet redden met egaline.”

“Dat is dan mooi kut. Leg ik hier een vloer overheen dan komt hij boven mijn tuindeur uit.”

“En je voordeur gaat niet goed meer open.”

“Nouja, die klemt toch al.”

“Dan aan twee kanten.”

“...”

“Oh wacht, je had vloerverwarming, toch?”

“Ja?”

“Ga je die gebruiken?”

“Nee, als ’t aan mij ligt gaat die eruit. Heb er niks mee en hij is oud en werkt niet goed.”

“Dan zie ik ’t al: ze hebben de leidingen niet in je originele dekvloer gefreesd maar er gewoon bovenop gelegd en daarover de tweede dekvloer gestort.”

De grote hoeveelheid aan stupiditeit zorgde ervoor dat mijn hersenen even dienst weigerde. Na een koude herstart stelde ik maar snel de vraag hoeveel het zou kosten de vloer er helemaal uit te halen en een nieuwe te storen in cement. Het genoemde bedrag was een flinke tegenvaller, maar wel te behappen, dus dezelfde dag nog werd een begin gemaakt niet alleen met de schoorsteen, maar ook de plavuizen en de tweede dekvloer. Gelukkig geen verassingen m—

     

Ik was in de veronderstelling dat mijn schouw en bijbehorende muurvullende ombouw uit bakstenen was gebouwd. De uitvoerende bouwvakker was ook die mening toebedeeld. De snelheid waarmee de schoorsteen en schouw van de muur werden afgeslagen was ook zeer bemoedigend. Totdat de basis van de ombouw werd bereikt.

“Krijg nou wat!”

“Wat?”

“Dit is gewapend beton!”

“Zei je gewapend? Met draadstaal erin?”

Ja dus.

“Moet hier soms een olifant op kunnen zitten?”

Het was een uitstekende vraag. Ik heb ‘m nog niet kunnen beantwoorden.

 

We zijn nu een week later en er is veel meer en zwaarder materieel over de vloer geweest. Hakbijlen die mijn Bosch boorhamertje doen verbleken, slijptollen, 10 kubieke meter aan bouwpuin en cementmolens. Dit laatste stuk gereedschap werd vandaag toegepast. Alle vloeren waren eruit, de gewapende schoorsteen verwijderd en mijn nieuwe 1,5 centimeter dikke cement dekvloer (bedoeld als egalisatielaag, omdat 1,5 centimeter egaline over 40 vierkante meter een fortuin kost) ligt erin. Dit betekende vanmiddag een geforceerd rustmiddagje omdat de vloer opdroogt.

     

En de kat? Deze was van de vorige bewoner en kwam terug naar zijn oude huisje gelopen. Mijn vriendin schrok zaterdagochtend dan ook toen er, in ’t midden van de woonkamer van ons nieuwe huis, dat op slot was, een kat haar zat aan te staren. Sindsdien is het kattenluikje op slot en de hele aardige kat opgehaald door haar baasje. Het was wel gezellig!

 

Link 27 October 2014 22:30